Anlatmaya değer mi bilemiyorum ama anlatacak çok şey var anlatılmamış.

(not:Anlatılmamışlığı anlatmaya değer görülmediğindendiğindendir.)

Çok şey olması içimdeki mübalağanın bir ürünü galiba.Galiba mı dedim kesinlikle öyle..

Evet anlatmaya değer görmediğim şeyleri bile okadar büyütüyorum, okadar düşünüyorumki bazen..Ve bu bazenlerde kendimi öyle kararsız,tutarsız, anlaşılmaz ve hatta mesafeli buluyorumki..Sadece kendimle değil, herkesle.
Böyle durumların olmazsa olmazı 'sorular'ı  hep kendime soruyorum ama.Genelde de son sorum şu oluyor: "acaba ben (hemde daha bu yaşımda;) çekilmez biri mi oluyorum?"

İşte böyle zamanlarda çevremdeki, yanımdaki insanları bir kez daha seviyorum .Benim bu hallerimi anlayıp anlamadıkları umrumda bile olmuyor.Yanımda olmaları yetiyor.
Hatta artıyor ve arttığı kadar daha seviyorum onları...