Hep keyifsiz değilim böyle.

      Üzgün zamanlarımda yazıyorum sadece..Mutluluk kadar kolay paylaşılmyıor çünkü bazı duygular.
    Mutluluğu, bir gülüş anlatabilir bazen.Bir kahkaha attınmı heleki,senden iyisi yoktur.Gülerek şakalaşarak söylediğin birkaç cümle fazlasıyla gösterebilir keyfinin yerinde olduğunu.
 Hüzünlü zamanlar böyle değildir.Herkesin içide herşeye ağlayamazsın.Ağladın diyelim; iki damla gözyaşı yetermi halini anlatmaya.Yetmez, anlatamazsın..İçin de kaldırmıyorsa böyle yazarsın.İki kelimeyi bir araya getirincede hafifledim sanarsın.
  Sığmayanlar taşmıyor yazdıklarımdan.Ben sığdıramadıklarımı seçiyorum. Bazı hüzünler içimde yerini bulup yerleşmişler, onlara dokunamıyorum.Dokunsam; altından çıkanlar koca bir taş oluyor içimde, gözüme yaş oluyor.Yazmak benim dermanım da işte...

bir sürüye katamadım ben beni..

Çoğu insan ne kadar şanslı olduğunun farkında değil, bende değilim. Ama hani düşünmeden edemiyorum işte, sevilmek nasıl bişey acaba diye. Sevebilsem herşey yine aynı kalır mıydı diye. Yine böyle olur muydum diye. Türküde de diyor ya hani ” bir sürüye katamadım ben beni” diye. Öyle işte..