Vakit gece..

Dışarısı kapkara gece...

İçim dışarıdan bin kere daha gece.. 

Koskoca bir karanlık, buz gibi soğuk.  

İnsan kadar yalnız iki hece; GE-CE!

Sabahına kandığınca uyuduğun karanlık..

Yorma beni hayat.

     Dünyanın bile ömrü üç gün diye biçilmiş. Benimki kim bilir kaç saat, kaç dakika… Neresindeyim bilmem; belki ilk, belki son baharında. Yaşıyorum sonuçta. Geçiyorum senden hayat! İlk uğrağımsın daha. Başka hayatlar var başka dünyalarda. Sen ilksin! Sen gözümü ilk açtığımda kamaştıran ışıksın. Ve sonra her kapanışı sana açılmak için..

     İlk nefesimi aldığımsın sen hayat! İlk soluduğum hava, ilk duyduğum ses, ilk gördüğüm hayal, ilk hissettiğim duygusun.Dünya iki kapıysa, girdiğimsin sen.Çıkmayı göze alamadığım..Uzunluğunu bilmediğim yolsun, hiç durmadan yürüdüğüm. Gözümün gördüğüsün hayat. Aklımın aldığısın. Gözümün görmemesini seni, aklım nasıl alsın?...

  Yaşadıklarımsın. Gecelerinde kaybettiklerim, gün gelip kazandıklarımsın. Ben seninle varsam eğer, yokluğumsun. Yokluğumla varsam sende, varlığında kaybolduğumsun. Uzunluğunu bilmediğim yolsun; gidişin var, dönüşün yok.Dönüşü olmayanların meskenisin sen hayat! Doğrusunu bildiğim yanlışlarımsın bazen. Kırık dökük, renksiz yalanlarımsın kendime söylediğim. Güzel günlerimsin gülüşlerimi duyan. Kara gecelerimsin ağlamamla uyanan. Kimsesizliğimde yankılanan sesimsin…

Hayatsın işte. Güya benimsin ama değilsin. Sadece benimlesin; nefesimden başlayıp tüm aldıklarımı verinceye kadar geri. Ve son nefesimi verdiğimde bırakıp gideceğim seni.

    Diyeceğim ki;  Gidiyorum senden hayat! Unutur muyum bilmem. Ama dilerim Rabbimden, güzel anayım seni. Ve sende hoş bir seda bırakayım giderken.

( Sende de ki: Gelişi zamansızdı ama tam zamanında gitti. ~Yorgun değildi~… )